Իրավիճակը, որը ես նկատում եմ, ցնցող է։ Հայաստանը կանգնած է Ռուսաստանի հետ տնտեսական պատերազմի շեմին, որի հետևանքները մեր ժողովրդի համար աննկարագրելի ծանր կլինեն։ Այս մասին ես գրում եմ՝ որպես «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ՝ նկատելով, թե ինչպես են իշխանությունները արձագանքում իմ առաջարկներին։
Պակիստանի ակտիվ միջնորդության շնորհիվ հնարավոր է դառնում խաղաղության հաստատումը մեր բարեկամ ու հարևան Իրանի և լավ գործընկեր Միացյալ Նահանգների միջև։ Սա Հայաստանի համար չափազանց կարևոր հնարավորություն է, որը կարող է բերել երկրի տնտեսական և քաղաքական անվտանգության ամրապնդմանը։
Բայց երբ ես, ի թիվս այլ երկրների, նշում եմ Պակիստանը որպես երաշխավորված խաղաղության հնարավորություն, իշխանությունները սկսում են ինձ վիրավորել։ Նույնիսկ այն դեպքում, երբ Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնը, տևական դադարից հետո, զանգահարել է Լուկաշենկոյին՝ քննարկելու հարաբերությունների բարելավումը և այլ կարևոր հարցեր։
Ես պնդում եմ, որ Հայաստանը պետք է աշխատի Բելառուսի հետ, քանի որ այն կարող է մեզ համար լուրջ օգուտներ բերել։ Ի պատասխան՝ ինձ անվանում են «օլիգարխ, բելառուսական լրտես»։ Երբ ես կոչ եմ անում պահպանել բնականոն, հարգալից աշխատանքային հարաբերություններ ռուսական քաղաքական ուժերի և բոլոր ազդեցիկ շրջանակների հետ՝ խուսափելու անիմաստ, վնասակար թշնամանքից, ինձ անվանում են ռուսոֆոբ։
Այս ամենի ֆոնին զարմանալի է, որ աշխարհի գրեթե բոլոր երկրները՝ սկսած Միացյալ Նահանգներից, ձգտում են կարգավորել հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ՝ իրենց անվտանգությունն ու ժողովրդի բարօրությունը ապահովելու համար։
Մենք կանգնած ենք Ռուսաստանի հետ տնտեսական պատերազմի շեմին, և դրա հետևանքները կլինեն ոչ միայն տնտեսական, այլև սոցիալական և մարդասիրական։ Ամենամեծ կորուստները կրելու է մեր ժողովուրդը՝ մեր պարզ, ապրող, ազնիվ ժողովուրդը, որն արարում է իր քրտինքով։
Ես հարցադրում եմ։ Ի՞նչ եք ուզում այս երկրից, այս ժողովրդից։ Այսքան պատերազմներից ու կորուստներից հետո էլ ի՞նչ վնաս եք ուզում հասցնել։ Ո՞ւր եք ուզում հասցնել մեր երկիրը խաղաղության մասին ձեր պատկերացումներով։ Էլ ի՞նչ վտանգների եք պատրաստ ենթարկել մեր ժողովրդին հանուն ձեր մանր քաղաքական շահի։
